Tap To Call

  T 06 229 09 002

Praktijk voor natuurgeneeskundig consult

Edith Magnusstraat 27
1103 DA Amsterdam

Loslaten…

“Loslaten betekent niet verlaten”, zei ze tegen mij. En dit zei ze jaren terug. En de woorden weerklinken als het moment komt dat ik weer wil vasthouden.

Destijds begreep ik niet wat er bedoeld werd met loslaten. Voor mij was het synoniem aan verlaten. Als een gedachten, een ding, een gebeurtenis, een gezichtspunt of een verlangen mij te veel was dan draaide ik mij om, sloot mij af en ging ik weg. Ik dacht met dit gedrag de dingen ver achter mij te laten en rust te creëren voor mijzelf. Wat een illusie was het om te ervaren dat bij het verlaten ik niet los was van de emoties.

Intussen weet ik dat er wel degelijk een verschil is tussen verlaten en loslaten. Daar waar verlaten de klank heeft van het contact verbreken, heeft loslaten de klank van accepteren dat de dingen gebeuren zoals ze gebeuren. Mijn ervaring is ook dat als ik iets verlaat dat het mij blijft achtervolgen. Een voorbeeld hiervan is een woordenwisseling die escaleert waarbij mensen kiezen om niet meer in gesprek te zijn met elkaar. Met dit gedrag hopen ze rust voor zichzelf te creëren. Door dat er zoveel onmin is, creëert de gedachte aan de persoon al onrust. Sluit je ogen maar en denk aan iemand waar je geen contact meer mee hebt. Wat gebeurt er met je? Word je rustig? Word je boos? Voel je jouw ademhaling versnellen? Als je deze persoon losgelaten hebt, dan kun je rustig aan die persoon denken zonder gedachten die jou onrustig maken.

Wat is loslaten? Ik heb er geen definitie voor. Voor mij is het een innerlijk proces. Een innerlijke groei van bewustzijn en aandacht. En daardoor een bewust besluit om je in volledige aanvaarding over te geven aan wat zich in het nu voordoet. Zonder bevangen te raken door voorkeur of afkeer, waardering of tegenzin of te blijven vasthouden aan begeerte. Geen oordeel hebben, het laten zijn zoals het is. Dit betekent voor mij afzien van dwang, weerstand, verwachtingen en strijd in ruil voor het krachtige en heilzame dat voortkomt door de dingen te laten zijn zoals ze zijn.

Verschillende lessen in het loslaten heb ik ontvangen. En de lessen blijven komen net zo lang tot het woord haar diepere betekenis krijgt. Vandaag sta ik aan de vooravond van het loslaten van mijn uiterlijke vorm.

Alles wat ik ooit in de uiterlijke wereld gevormd heb, wordt nu geherwaardeerd. Als ik de materiële top heb willen bereiken, dan is die nu bereikt. De top die ik bereik heet essentie (daar waar het om gaat) en is vormloos (is niet gebonden aan een uiterlijke vorm).

De confrontatie met het feit dat mijn lichaam, die ik als eigen beschouw niet van mij is, was pijnlijk. Dit besef kwam tijdens alle lichamelijke onderzoeken. Het gaf mij rust toen ik contact maakte met mijn ziel en mijn lichaam losliet.

Binnenkort verlies ik mijn haar en ben ik kaal. Alleen dit gegeven al kon mij verdrietig maken. Mijn haar waar ik zo trots op ben en wat onderdeel van mijn vrouwelijke schoonheid is, raak ik kwijt. Stap voor stap, diep ademhalend, neem ik het proces. Zodat ik kan accepteren dat ik ook zonder haar ben wie ik ben. Want ik ben er. Ik ben.

Ondanks alle lessen, is elke les weer nieuw en gaat het gepaard met tranen. De lessen helpen mij om niet meer vast te houden aan uiterlijke vormen, zodat ik het innerlijke doel van het bestaan kan blijven ervaren. Voor mij is het innerlijke doel bewust worden van de vormloze essentie. De essentie dat het bestaan geen vorm nodig heeft. Dit betekent dat het niet uitmaakt hoe we eruit zien, we zijn er. Dat het niet uitmaakt wat er gebeurt, het gebeurt.

Om los te kunnen laten is het belangrijk dat wij ons verzoenen met het uiterlijke en innerlijke doel van het bestaan. Het uiterlijke doel is o.a. onze interactie, onze materiële bezittingen. Met dit soort zaken geven wij vorm aan ons bestaan. Wij leven op deze aarde en dat betekent dat wij vorm nodig hebben om het leven te bewandelen. En het is heerlijk om vorm te hebben en ervan te kunnen genieten. Het genieten wordt vreugde als er geen identificatie plaats vindt met de uiterlijke vorm. Als je beseft dat jij de uiterlijke vorm niet bent. Dat je ook gelukkig en blij bent zonder de uiterlijke vorm. Dit is het innerlijke doel.

Amsterdam, 2008

Ga voorbij de vormen
 van de dag en je ziet rozentuin na rozentuin.
Mevlana Djelal al-din Rumi

 

Even….. Leven?

Afgelopen periode is Pink Ribbon, de organisatie die borstkanker onder de aandacht brengt, overal om mij heen geweest. Op de televisie, op billboards en in gesprekken met vrienden.

Wat mij zo intrigeert is hun reclame op televisie. Het woord ‘EVEN’ verschijnt in beeld en dan zie je hoe een Pink Ribbon (roze strook) zich vormt in de letter ‘L’ en zich voegt aan het woord ‘EVEN’, zodat ‘LEVEN’ ontstaat. Iedere keer dat ik het zie, houdt het mij bezig. Even… Leven? Wat betekent dit voor mij? Waarom raakt dit mij zo? Mag ik nu even leven of moet ik even hier doorheen om te leven. Wat is dat ‘EVEN’?

Wat mij zo intrigeert is hun reclame op televisie. Het woord ‘EVEN’ verschijnt in beeld en dan zie je hoe een Pink Ribbon (roze strook) zich vormt in de letter ‘L’ en zich voegt aan het woord ‘EVEN’, zodat ‘LEVEN’ ontstaat. Iedere keer dat ik het zie, houdt het mij bezig.

Even… Leven? Wat betekent dit voor mij? Waarom raakt dit mij zo? Mag ik nu even leven of moet ik even hier doorheen om te leven. Wat is dat ‘EVEN’?

Kanker wordt geassocieerd met de dood. De associatie is dat je dood kunt gaan van kanker. Dat is één kant van dit proces. Nu ik zelf door dit proces ga, zie ik ook een andere associatie met de dood. In mijn beleving schudt kanker je wakker. De diagnose kanker geeft het signaal dat een deel van binnen aan het sterven is. Een deel dat hongert naar liefde en aandacht. Een deel dat zichzelf weg heeft gegeven en nu weer één wil worden. Dit deel wil genezen en een eenheid vormen met het geheel. Het signaal is als ik niet handel, dan is het leven even.

Ik heb borstkanker. Borst staat voor o.a. moeder, vrouw, voeden, zogen, liefde, troost, zorg. Een baby leg je aan je borst om te voeden, zorg en liefde te geven. Als mijn kinderen of mijn man het zwaar hebben, neem ik ze in mijn armen en druk ze tegen mijn borst aan opdat zij de liefde en warmte kunnen ervaren. Geliefden gebruiken de borst om de liefde te proeven. Voor mij draait het bij borstkanker om liefde, om voor jezelf te zorgen, jezelf liefde te geven en jezelf te voeden door dat aan te nemen wat belangrijk is voor jou. Ik heb mij jaren afgehouden van liefde. Het geven was niet de issue. Het ontvangen, het aannemen en het laten stromen in mij vond ik moeilijk.

Nu, in dit proces, word ik gevraagd hierbij stil te staan en mijzelf de vraag te stellen: “Ga ik zo door?” of “Ga ik van mijzelf houden?”. Vergeef ik mijzelf dat ik niet altijd goed voor mijzelf gezorgd heb en vergeef ik mijzelf dat ik mezelf hiermee pijn heb gedaan? Ben ik bereid dit onder ogen te zien en hiernaar te handelen? Vragen die allemaal betrekking hebben op het leven.

Voor dat het leven mij op deze manier halt riep, stond ik niet stil bij de vergankelijkheid van het leven. Kinderen kunnen heel mooi onsterfelijkheid uitdrukken. Ze voelen zich machtig en groots, kennen geen angst en denken altijd te blijven leven. Onbewust heb ik ook zo gedacht.

Ik mag nu de sterfelijkheid, de vergankelijkheid van het leven van dichtbij meemaken.

De sterfelijkheid brengt het diepere besef dat alles voorbij gaat, dat alles onderweg is ergens naar toe. Dit besef brengt veel waardering met zich mee voor het leven. En niet alleen voor het leven, maar voor alles. Voor een traan, een lach, een nieuwe geboorte, een verlies en voor de medemens. Ik heb een grenzeloos respect voor de medemens. Dit besef roert mijn hart, mijn gevoelsleven en maakt mij kwetsbaar. En kwetsbaarheid maakt mij zacht, mild en liefdevol.

Ik heb een aantal prachtige vrouwen mogen ontmoeten die recent uit dit proces zijn gekomen. In hun ogen zie ik een krachtige glinstering. Het maakt mij zo gelukkig deze vrouwen zo krachtig te zien. Hun glinstering intrigeerde mij ook. Ik weet nu dat die glinstering de sterfelijkheid, de kwetsbaarheid van het leven uitstraalt. Zij hebben oog in oog gestaan met de sterfelijkheid en willen nu niks anders dan leven. Zij genieten op een diep en intens niveau van hun bestaan, van hun aanwezig zijn. De glinstering is de weerkaatsing van de hervonden bezieling.

‘EVEN’ heeft mij op een diep niveau geroerd. Ik begrijp nu bij het uitwerken van dit stuk dat het ‘EVEN’ voor mij de sterfelijkheid aangeeft. De vergankelijkheid van het leven die aan mij is voorbij gegaan. Nu sta ik bewuster in het leven. En kan ik inzien hoe ik met mijzelf ben omgegaan de afgelopen jaren. Mijn taak is het leven te nemen, het accepteren, het ontvangen, het geven en het aannemen. En dit alles vanuit het hoogste goed genaamd liefde. Liefde voor mijzelf, liefde voor het leven.

Amsterdam, 2008

 

 

Houden van jezelf

Hoe doe je dat is de vraag. Waar begin je mee?
Ken je het nummer I just called to say I love you …
Hoe zou het zijn, om jezelf te bellen en te zeggen: “ I just called to say I love you and I mean it from the bottom of my heart”. Je kunt er geen voorstelling van maken hè?
Probeer het maar.

In plaats van die andere lieve persoon te bellen en te vragen hoe hij of zij het maakt. Bel jezelf en vraag aan jezelf: Lieve mij, hoe maak ik het? Wat heb ik vandaag nodig om een mooie dag te hebben? En kijk hoe het voelt. Ik kan je nu al vertellen dat het onwennig aanvoelt. Houd het de komende 14 dagen vol. Vraag iedere morgen aan jezelf: hoe is het met mij? Luister goed naar het antwoord en vraag dan: wat heb ik nodig om een mooie dag te hebben? En luister wederom naar het antwoord. Als je weet wat jou een mooie dag bezorgt, handel er naar. Ga het doen. Sta niet stil bij “zullen anderen dat wel goed vinden”. Sta wel stil bij het feit of je niet iemand kwets met je handeling. Wees lief en zacht voor jezelf. Als je erop uit bent een ander te kwetsen zal de pijn zich naar jou toe 2x zo hard richten. Gun je zelf zachtheid door zacht te zijn naar anderen met bewust zijn van je eigen gevoelens en behoeftes. Als je regelmatig met jezelf belt, zul je merken dat je gevoel van geluk toeneemt. Gun het jezelf!

Als jij vandaag lekker wil genieten en je partner heeft een dag dat hij/zij uit haar/zijn doen is. Geef hem/haar de aandacht en zorg ervoor dat jij niet meegaat in zijn/haar humeur.
Hij/zij zal zijn eigen ding moeten oplossen. Je kunt de “problemen” van een ander niet oplossen. Hoe graag je dit ook wil. De persoon zal zijn eigen lessen moeten leren door dat wat zich aandient in het leven zelf op te lossen.

Een mens heeft een keus in het leven. Jij kunt kiezen tussen meegaan in zijn/haar humeur of bij jezelf blijven. De situatie zal niet verbeteren als jij je laat beïnvloeden door het humeur van de ander. Als jij bij jezelf blijft, kan jouw energie aanstekelijk werken waardoor jij het humeur van jouw partner kan beïnvloeden in plaats van andersom. En werkt dit niet, dan zeg je tegen je partner dat je van hem/haar houdt en dat je nu tijd voor jezelf neemt. Want dat is wat jij vandaag nodig hebt. Het is eigenlijk heel simpel, is het niet?

Een veel voorkomende thema dat mensen weghoudt van hun zelfliefde is vergelijken. Vergelijking op schoonheid en bezit is het meest voorkomende. Door te vergelijken denken we dat de ander mooier is of meer materiële bezittingen heeft. Wat natuurlijk waar is, maar wat niet betekent dat jij niet mooi bent of geen bezittingen hebt. Door te vergelijken zien we niet wat er is. Je ziet jezelf niet en de ander ook niet in dit geval.
Net als je twee schilderijen vergelijkt. In wezen kijk je naar geen beiden waardoor je de schoonheid van de schilderijen niet ziet. Jij hebt die schoonheid die bij jou past. Zo mooi als de ander zul je nooit zijn. En de ander zal nooit zo mooi als jij zijn. Je kunt een ander benijden om materiële bezittingen maar materiële bezittingen zijn vergankelijk. Het is gebonden aan tijd. Je hebt dat wat je kunt hebben op een bepaald moment in je leven.
Wat er niet is, is er niet. En dit zeg ik ook heel bewust. Het heeft geen zin om te zeggen wat er niet is, kan komen. Hiermee worden verwachtingen gecreëerd en verwachtingen zijn toekomstgericht. Niemand heeft de toekomst gezien. Het enige dat wij hebben in dit leven is het moment nu. Je bent en hebt alles hier en nu. Waardeer dat wat je hebt in het nu, morgen heeft niemand gezien.

Zo mooi als dat jij bent, is er niemand. Zoveel bezittingen als dat jij hebt, heeft niemand.
Jij bent uniek met jouw kwaliteiten en talenten. Koester jezelf, hou van jezelf en het leven houdt van jou.

Trouw

En wat is uw antwoord hierop:……… “Ja, ik wil”. Tot de dood ons scheidt, beloof ik trouw te zijn.

Voor deze uitspraak hebben wij de ogen van de ander nodig. De ogen van de ander om in de weerspiegeling van elkaars ogen de belofte van in voor- en tegenspoed, in gezondheid en ziekte, in goede en slechte tijden, met eerbied voor vrijheid en verbintenis uit te spreken.

Een belofte in de ogen van de ander. Als we de ander aankijken en dan werkelijk in de ogen aankijken wie zien wij dan? Aan wie beloven we trouw? Aan de ander of aan onszelf?

Trouw zijn wat betekent dat? Betekent dat, dat je nooit van gevoel mag veranderen of betekent het, jouw gevoel niet verloochenen zolang jij ze hebt?

Door de jaren heen verandert het gevoel, we worden volwassener, krijgen andere behoeften, stellen andere eisen aan onszelf, komen in andere levensfasen terecht. Al deze zaken beïnvloeden ons en maken ons soms een andere persoonlijkheid. Met het veranderen van onze persoonlijkheid, verandert ook onze gevoelswaarde. En zijn wij dan ontrouw of juist trouw door de nieuwe gevoelens te volgen?

Misschien kun je een moment herinneren dat je verliefd ben geweest en gedacht heb:”Dit gaat nooit meer over”. En dan krijg je andere gevoelens voor een ander. Mag dit gebeuren? Kan je deze vraag überhaupt stellen. Of het nou wel of niet mag het gebeurt gewoon. Is iemand dan ontrouw of is iemand dan juist trouw aan die nieuwe gevoelens zolang die er zijn?

Volgens mij beloven wij trouw aan onszelf. We beloven dat wij onszelf niet zullen verloochenen en naar ons gevoel zullen luisteren. Dat wij in voor- en tegenspoed, in gezondheid en ziekte, in goede en slechte tijden, met eerbied voor vrijheid en verbintenis respectvol met onszelf zullen omgaan. Er is maar één in het leven die wij tegenkomen en dat zijn wijzelf. Door trouw te zijn aan onze principes nemen we verantwoordelijkheid voor onszelf. En dit betekent soms beslissingen nemen die met hartezeer gepaard gaan.

Als we de belofte van trouw uitspreken aan de ander, zijn we dan bewust waarop we trouw beloven? Beloven we trouw in de zin van geen lichamelijke contact met een ander dan de eigen partner of beloven we trouw aan het gevoel van houden van of bedoelen we trouw te zijn aan onze eigen gevoelens? Of bedoelen we trouw voor zolang het duurt. En voor zolang het duurt, kan zijn tot de dood ons scheidt en ook niet….

De meest bekende vorm van ontrouw die wij kennen, is als onze partner een andere relatie erop nahoudt. Andere vormen van ontrouw in een relatie zijn onder andere jezelf afsluiten voor de ander, wrokkig zijn, verbitterd raken, negeren van elkaar, langs elkaar heen leven, ruziën, strijden met elkaar. Niet de waarheid vertellen waardoor de ander niet op je kan bouwen. 

Met het aangaan van een relatie in welke vorm dan ook (verkering, samenwonen, trouwen, geregistreerd partnerschap, nikaah, vivaah) is de belofte van trouw van essentieel belang voor het voortbestaan van de relatie. In een liefdesrelatie wordt een mens het hardst geconfronteerd met zichzelf. En als we niet bestand zijn tegen de harde confrontatie met onze eigen onkunde dan is het vluchten in een andere relatie een makkelijke, tijdelijke oplossing.

Met dit gedachtegoed over trouw schrijf ik geen vrijbrief voor vreemdgaan. En evenmin praat ik elk andere vorm van ontrouw goed. Het zou erg gemakkelijk zijn om ontrouw weg te praten door te zeggen mijn gevoel voor jou was toen en nu ben ik een ander persoon of ik ben trouw aan mijn nieuwe gevoelens en daar hoor jij niet bij. Nee, dat is hiervan niet de bedoeling.

Mijn bedoeling is om stil te staan bij de vraag aan wie beloven we trouw? En als we ontrouw zijn wie doen wij dan pijn? Zouden wij nog ontrouw zijn als we weten dat we trouw aan onszelf beloven en slechts de ogen van de ander nodig hebben om het uit te spreken. Dat de persoon die de rekening uiteindelijk betaald wijzelf zijn. Als we dit weten kunnen we dan trouw zijn aan onszelf om in liefde met de ander te leven?

Het is de Liefde tot U

Mijn Geliefde die mij 

tot Uw Liefde verhief